بسان ره نوردانی که در افسانه ها گویند...!

گرفته کوله بار زاده ره بر دوش

فشرده چوبدست خیزران در مشت

گهی پر گوی و گه خاموش

در آن مهگون فضای خلوت افسا نگیشان را ه می پویند

و ما هم راه خود را می کنیم آغاز

سه ره پیداست ...

نوشته بر سر هر یک به سنگ اندر

حدیثی کش نمی خوانی بر آن دیگر

نخستین راه نوش و راحت و شادی

به ننگ آغشته اما رو به شهر و باغ و آبادی

دو دیگر راه نیمش ننگ نیمش نام

اگر سر بر کنی غوغا وگر دم در کشی آرام

سه دیگر راه بی برگشت و بی فرجام...

من اینجا بس دلم تنگ است

و هر ساز ی که می بینم بد آهنگ است

بیا ره توشه بر داریم قدم در راه بی بر گشت بگذاریم

ببینیم آسمان "هر کجا"  آیا  همین رنگ است !

تو دانی کین سفر هرگز به سوی آسمان ها نیست

سوی بهرام این جاوید خون آشام

سوی ناهید این بد بیوه گرگ قهبه ی بی غم

که میزد جام شومش را به جام حافظ و خیام

و می رقصید دست افشان و پا کوبان به سان دختر کولی

و اکنون می زند با ساقر مکنیس یا نیما

و فردا نیز خواهد زد به جام هرکه بعد ازما سوی اینها و آنها نیست

بیا ای خسته خاطر دوست ای مانند من دلخسته و غمگین

بیا ره تو شه برداریم

قدم در راه بی برگشت بگزاریم...!

بدانجایی که میگوین روزی دختری بو دست

که مرگش نیز چون مرگ تاراس بولبا

 نه چون مرگ من و تو مرگ پاک دیگری بودست

من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم !

ز سیلی زن زه سیلی خور از این تصویر بر دیوار ترسانم